O μαρμάγκαλος και νύχτες ροκ εν ρολ.

Το κείμενο είχε δημοσιευτεί στο MOVIEWORLD.

Κάθομαι να γράψω για Σινεμά, Τέχνη, καλότεχνος, σπουδαγμένος, με καταβολές επαρχιώτικες. Μεγάλωσα με τον φόβο του «θα σε φάει η μαρμάγκα», στο χωριό λέγαμε, «ο μαρμάγκαλος». Γνήσιο τέκνο των φτηνών ταινιών με τεράστια ερπετά με έντομα που τρων ανθρώπους, ως και mainstream καταστάσεις σε πρωτοκλασάτες ταινίες, ο Κινγκ Κονγκ εναντίον της μαρμάγκας και του μαρμάγκαλου κι ολοκλήρου του σογιού του μαρμάγκαλου. Κι εκεί που ασχολούμαι με το Σινεμά καθαρά για λόγους παιδικών φόβων, και δεν είναι τυχαίο που φανατίστηκα με εξορκιστές, διαβολάκια, και aliens, ξαφνικά ξορκίζω την ταξικοπολιτική μου νεότητα και ξεκαρφώνομαι γράφοντας πολιτικά και διαλεκτικά, και ίσως χαζοδιανοουμενίστικα. Ο κύριος που είχε το Άβα με κόβει. «Καριόλη, ο μεγάλος μαρμάγκαλος σε περιμένει», ψυθιρίζει, και στο δωμάτιό μου μπαίνει το τέρας.

-Τι, τι, συμβαίνει, ψελίζω.

-Μφχερμμ.

-Είμαι ο Νίκος, συστήνομαι στο τέρας.

-Γφδρμν.

Γαμώ την πουτάνα μου, ο κύριος μαρμάγκαλος δεν αστειεύεται. Φιλώ την εικόνα του Αγίου Νεκταρίου, πιάνω στα χέρια μου το λαδάκι του Αγίου Ραφαήλ, και αρχίζω να παίρνω το ύφος του εξορκιστή Max Von Sydow, μέχρι να σκεφτώ πως κι αυτόν στον έφαγε η μαρμάγκα, και γενικά κανείς δεν γλίτωσε, ούτε στην Προφητεία, ούτε πουθενά.

Ούτε καν ο τρομερός Bugenhagen που έκανε ανασκαφές στην Παλαιστίνη.

Φτου.

Ο μαρμάγκαλος με έχει στριμώξει χωρίς οίκτο. Ο μπάρμπας που διηύθηνε το σινέ Άβα στην Καλλίπολη χαμογελά σαδιστικά.

-«Ώστε το ρίξαμε στο Σινεμά και ξεχάσαμε τα πάντα, ε;».

Σάστισα.

Παίρνω την αμυντική στάση που έμαθα στα μαθήματα Kung Fu την πόρτα, 6 Dan, νταρανταντράν, μερακλαντάν, και σκάει  μύτη ο Μπρους Λη, με λέει σε άψογα βορειοελλαδίτικα, «καριόλη, πήγες στο Κολοσσαίο με γκόμενα, και δεν ήθελα να σε κάμω ρεζίλη, την  έλεγες κουλτουριάρικες μαλακίες, ενώ ήθελες μια μονομαχία μαζί μου.»  Του απαντώ σε στάση φυλάξεως, κάτι μεταξύ Shaolin και θεατρικής ξιφασκίας. «Πανούργε, μιλάς για το Amphitheatrum Novum ή Amphitheatrum Flavium». «Άσε τις πούτσες και τα ντεμέκ,» μου απαντά, που επειδή έπαιξε έναν Οιδίποδα εκεί ο Βαλτινός, μας παριστάνεις τον φιλότεχνο. 

Πήγες να μυρίσεις αίμα μονομάχων και θηρίων. Σου θυμίζει κάτι, ε;»

Γιγαντιαίες μαρμάγκες με περικύλωσαν.

Έκλεισα τα μάτια και προσευχήθηκα να μην πεθάνω σαν θεατής του κινηματογράφου Άβα.

Ένα A+ μεταλλικών χορδών ακουστικής αντίχησε και έκανε τα ερπετά να γυρίσουν έκπληκτα.

«Hello, man, i am Dave Dudley.”

O ήρωας των μετακαλλιτεχνικών μου χρόνων ήταν εκεί, παρών, με μια κιθάρα, έτοιμος να κατατροπώσει τον Μπρους Λη, τους μαρμάγκαλους, και να καταπιεί, αν χρειαζόταν το αμφιθέατρο.

Στη διαφήμιση με τον Νεοϋορκέζο μεθοδίστα, πριν βγουν τα λιοντάρια, λέγεται πως αν δεν ξεπεράσεις τους φόβους σου μένεις για πάντα στην αφάνεια.

Χεστήκαμε, λέω μέσα μου, πάμε Dave.

Six days on the road.

Για κάποιους λόγους τη ζωή μας έσωσε, μεταξύ φεσιού και Τέχνης, το φορτηγατζήδικο Ροκ Εν Ρολ.

Μαρμάγκαλε, give me another cup of coffee, κι αν δεν συμβιβάζεσαι, έλα για darts, να σε σκίσω.

Καλλίπολη, Δελφοί, Άβα, και Αρμονία.

Οι εφιάλτες μας θεραπεύονται, ρε.